(Marahil lahat ng taga-LP ay alam ang lokasyon ng aking lahok. Isa ito sa paborito kong puntahan sa Tagaytay kahit noon pang sa Cavite ako nakatira. Paborito ko ang mamasyal sa Taal Vista para magpahangin at makapag-isip-isip.)

I guess most if not all LP members know the location of my entry for this week. Taal Vista is one of my favorite spots in Tagaytay. I like hanging out along the deck to relax and unwind. I miss Tagaytay.

May isa pa akong lahok dito at marami pa mula sa Litratong Pinoy.

Mahirap maghanap ng eksaktong kahulugan ng salitang “balingkinitan” sa diksyonaryo. Ngunit mayroon itong ilang salin, tulad ng salitang “Lean” sa ingles. Ayon sa http://www.tagalog-dictionary.com:

lean
lean adj. 1 thin: payat 2 having little fat: di-mataba, payat, walang taba 3 thin, slender: balingkinitan 4 producing little: mahina, salat · v. 1 to bend, not upright: humapay, kumiling, humilig 2 to rest sloping or slanting, set or put in a leaning position: humilig, ihilig, sumandal, isandal

Ito ay kuha sa Sentosa, Singapore 2006.

Mayroon pa akong isang lahok. Maraming pang litratong pinoy dito!

(This meal is popularly called Tapsilog. Tap for “tapa” or beef, Si is for “sinangag” or fried rice and Log is for “itlog” or egg. Wikepedia has defined tapa as:

Tapa is dried or cured beef or venison, although other meat or even fish may be used. Filipinos prepare thin slices of meat and cure it with salt and spices as a method of preserving it. Tapa is best fried or grilled, often served with rice, fried egg and achara (pickled papaya strips). The term tapa was coined from the Spanish word tapas, meaning “light finger food”

We had this dish at Breakfast at Antonio’s in Tagaytay. I paired this with their homemade hot chocolate and it’s just heavenly.)

Di natin maitatanggi na isang sikat na tatak Pinoy ang tapsilog. Kahit sa almusal o tanghalian, hindi ko ipagdadalawang isip na ihain ito. Sadyang masarap. Sadyang tatak Pinoy.

May isa pa akong lahok dito. At marami pa dito!

“Learning begins at home. As a new parent, there is so much that I want to teach my daughter. Not because I want to ‘push’ her to succeed in life but because I want to open up as many doors of opportunities as I can for her. That way, when the time comes for her to choose a career or a hobby to pursue, she will have options. She will be in a better position to make life changing decisions.

At her stage, she enjoys learning so much. From simple words, the alphabet, numbers to building blocks. In return, I learn from her too. I learn about love, patience and acceptance. I treasure this ‘learning’ moments with my daughter.”

Bilang isang bagong magulang, napakaraming bagay ang nais kong maituro sa aking anak. Hindi dahil gusto ko sya ‘itulak’ para maging matagumpay sa buhay kung hindi para matulungan kong buksan ang mga pinto ng oportunidad para sa kanya. Para pagdating ng panahon na kailangan nyang mamili ng karera, mayroon syang pagpipilian. Mas magiging maganda ang posisyon nya na gumawa ng mga mahahalagang desisyon sa buhay.

Sa ngayon, tuwang-tuwa syang matuto ng maraming bagay. Mga simpleng salita, mga letra, numero hanggang sa pagtatayo ng mga ‘blocks’ na nasa larawan. Sa katunayan, ako rin ay natututo sa kanya. Natututo ako ng pagmamahal, tyaga at pagtanggap. Pinapahalagahan ko ang mga pagkakataon na ito na maturuan ang aking anak.

Ang aking asawa na si R at anak na si Amelie

(My siblings and I grew up not seeing much of my father. He worked in the US merchant marines and managed to go home only twice a year. Needless to say, we grew up not knowing who he really is. Until he retired two years ago, we got all the chance to know each other and catch up on lost time.

Not discounting all his efforts, hard work and sacrifice to give us a good future, I knew then that the setup is not something that I would want for my own family. I want my child to see much of her father as much as she sees me.

I am happy that my husband’s work does not require him to travel a lot and be in another country. That is one blessing that I am always grateful for.)

Lumaki kami ng aking mga kapatid na hindi nakakasama ang aming ama. Siya ay nagtatrabaho noon sa US merchant marines at nakakauwi lamang ng dalawang beses sa isang taon. Lumaki kami na hindi namin sya nakikilala. Hanggang mag retiro sya dalawang taon ang nakakaraan at doon pa lamang nagsimula na kami ay mabuo bilang pamilya at magkakilanlan.

Bagaman malaki ang hirap at sakripisyo nya sa paghahanap buhay sa ibang bansa, alam ko noon pa na hindi ganoon ang gugustuhin ko para sa sarili kong pamilya. Nais ko na makita at makasama ng aking anak ang kanyang ama.

Masaya ako na ang trabaho ng aking asawa ay hindi nangangailangan na sya ay magbyahe ng malayo at mamalagi sa ibang bansa. Isa yang pagpapala ng Diyos na lagi kong ipinapagpasalamat.

May isa pa akong lahok dito, sana ay makapasyal kayo.

Kalayaan. Isa sa pinakamatamis na salita sa mundo. Hindi mapapantayan ng salapi o ng anumang bagay ang mamuhay ng may kalayaan.

Malaking biyaya ng Diyos sa atin ito lalo na’t ang mundo natin ay likha ng magulo. Kahit paano ay nabubuhay pa rin tayo ng may kalayaan. Kalayaan na makapaghayag ng damdamin, magmahal, magbigay sa kapwa, sumamba sa Diyos at marami pang iba.

(When I was a child, I remember asking my mother why those birds are called love birds. She told me that it is so because of their “love” for each other that when one of the birds die, the other one weakens and eventually dies, too.

Isn’t this true for us humans? If the love in a relationship is true and strong, when one partner goes away, the other one weakens in heart and longs for the other.)

Nung bata pa ako, naalala ko na naitanong ko sa aking ina bakit tinawag na love birds ang mga ganitong ibon. Ang sabi sa akin ay dahil kapag nawala ang isa sa kanila, nanghihina o namamatay din ang kabiyak. Makatotohanan ito sa ating mga tao di ba? Kapag tunay ang pagmamahalan sa isang relasyon, kapag nawala ang isa, nanghihina at nangungulila naman ng isa.

Ako ay nangangarap na nakaupo sa tabing dagat
kung saan banayad ang pagdaan ng hangin
kasabay ang pagaspas ng mga ibon sa kalangitan.

Kung mapapahinto ko lang ang oras
para manatili ako sa ganitong pakiramdam
di alintana ang mga nangyayari sa kapaligiran.

Ngunit hindi posible sa totoong buhay
tuloy-tuloy palagi ang laban
mabuti na lang madaling balikan ang ganda ng kalikasan.

(Sago’t gulaman is one of my favorite Filipino refreshments. This refreshing drink made of shaved ice, cold water, caramelized sugar, sago pearls and jelly is a perfect treat during summer.

This is my interpretation of this week’s theme. Bow.)

Ang sago’t gulaman ay isa sa paborito kong inuming panlamig sa Pilipinas. Ito ay binubuo ng yelo, tubig, arnibal, sago at gulaman na bagay na bagay tuwing tag-init.

At ito ang lahok ko para sa tema natin ngayong linggo. Bow.

(This was taken at the backyard of my parents’ house in the Philippines, New Year’s 2008. Looking at this made me reminisce about the fun times we had during our vacation. I am so looking forward to our next trip home!}

Ito ay kuha ko sa likod bahay ng pamilya ko sa Pilipinas, Bagong Taon 2008. Pag tinitingnan ko ang litratong ito ay naaalala ko ang mga masasayang oras namin nung aming bakasyon. Inaasam ko ang susunod naming pag-uwi!

(This photo was taken using my phonecam in Singapore, October 2007. My mother came to help us in our move from Singapore to Sydney. It was a very busy time for all of us and on our last day there, we went to Delifrance with my husband and baby to take a quick break.

This is just one of the major events in my life where my mother played a big role. I don’t think we’d manage to achieve a smooth transition if not for her.)

Kuha ko ito gamit ang cellphone ko sa Singapore noong October 2007. Nagpunta sa Singapore ang aking ina para tulungan kami sa aming paglipat mula Singapore papuntang Sydney. Madami kaming inaasikaso noon at nung huling araw namin ay nagpunta kami sa Delifrance kasama ang aking asawa at anak para makapahinga ng kaunti.

Isa lang ito sa mga mahahalagang pangyayari sa buhay ko na kasama ko ang aking ina. Marahil ay hindi magiging maayos ang paglipat namin papunta dito kung hindi dahil sa kanya.

(This is my daughter Amelie. She was heavily teething at the time I took the pic. I also have an entry in my personal blog using this photo. She was really sad and irritated at the time. No amount of teething gel or teethers helped.)

Ito ang anak ko na si Amelie. Kinuhanan ko itong litrato nung kasalukuyang nag-ngingipin sya. Mayroon akong isinulat tungkol dito sa personal kong blog na gamit rin ang litratong ito. Malungkot at madaling syang mainis nung panahon na iyon. Walang teething gel o teethers na nakatulong.

(My entry for this week at Litratong Pinoy was shot in Pampanga in 2005. This is near the Lighthouse Grill cafe/restaurant within The Lakeshore Estate. The food at the Lighthouse Grill is really good especially the crispy tilapia which is their bestseller. There should be a lot of residents at the Lakeshore now compared to 2005 when the estate was just newly built.)

Ang lahok kong ito sa Litratong Pinoy ay kuha sa Pampanga noong 2005. Malapit ito sa Lighthouse Grill cafe/restaurant sa loob ng The Lakeshore. Masarap ang pagkain sa Lighthouse Grill lalo na ang crispy tilapia na sikat sa kanila. Malamang sa ngayon ay marami na ang nakatira sa Lakeshore dahil noong 2005 ay nagsisimula pa lamang magtayo ng mga bahay doon.

.

(We visited Ground Zero in 2005. I had mixed feelings of sadness and presentiment when I saw the whole area. Presentiment because I imagined how the victims tried to escape the Twin Towers by jumping off these tall buildings. The same with the ones who were left to die inside trying to escape.

There were fresh flowers hanging on the fences, huge billboards with the names of those who died and there was a man playing what seemed to me as tunes of sorrow on the violin. There was a huge cross in the middle of Ground Zero built in remembrance to the lives lost in this disastrous event.)

Nakarating kami dito sa Ground Zero noong 2005. May halong lungkot at kaba akong mararamdaman nung nakita ko ito. Kaba dahil bigla kong naisip kung paano nagsipagtalon ang mga biktima mula sa Twin Towers sa kagustuhan nilang makatakas. Ganun din para sa mga naiwan sa loob at nagsumikap makalabas.

Sa bakuran nito ay may mga nakasabit na mga bulaklak, mga nakapaskel na pangalan ng mga nasawi at mayroon pang tagaroon na tumutugtog ng violin. Naglagay sila ng malaking krus bilang pag-alaala sa maraming buhay na naglaho dahil sa pangyayaring ito

(This photo was taken last month. It was a Saturday and it was raining the whole week prior, so when the sunny weather came, we all went to the city to enjoy the views. In photo is the tip of the Sydney Opera House.)

Ito ay kuha ko noong nakaraang buwan. Isang Sabado yun at buong linggo na sunod-sunod na araw ang pag-ulan, kaya nung maganda ang panahon ng umagang iyon, dali-dali kaming nagpunta sa siyudad para mamasyal. Ang tatsulok na ito ay ang tuktok ng Sydney Opera House.

(This is my first entry at Litratong Pinoy. These rings are owned by my good friends Mar1car and J0bal. I took this photo during my visit to San Francisco, USA in 2005.

These two have a very beautiful and colorful relationship and their wedding only made us all the more happy for both of them. I hope we can get together again someday.)

Itong ang aking unang pagkakataon na sumali sa Litratong Pinoy. Ang mga sing-sing na ito ay pag-aari ng mga kaibigan kong sina Mar1car at J0bal. Kuha ko ito noong binisita ko sila sa San Francisco, USA noong 2005.

Maganda at makulay ang samahan ng dalawa at ang pag-iisang dibdib nila ay ikinatuwa naming lahat na mga kaibigan nila. Sana ay magkasama-sama ulit kaming magkakaibigan balang araw.